*ค ว า ม สุ ข ซ่ อ น ไ ว้ ที่ ไ ห น*** มีมารน้อย 3 ตน แอบมาขโมยความสุขของมนุษย์ เอาไปแล้วก็ปรึกษากันว่าจะเอาไปซ่อนที่ไหนดี ตนแรกก็ว่า ควรเอาไปซ่อนที่ภูเขาที่สูงที่สุดในโลก แต่มารน้อยตนที่ 2 ว่าเพื่อนเอ๋ย มนุษย์นั้นไม่กลัวความสูง แต่กลัวหายใจไม่ออก เพราะสังเกตได้ว่า ดำน้ำได้นิดเดียวก็ทะลึ่งพรวดขึ้นมาแล้ว เพราะกลัวหายใจไม่ออก แต่บนภูเขาอากาศดี มนุษย์ชอบไปเที่ยวภูเขา เอาไปซ่อนไว้ใต้บาดาลดีกว่า มารน้อยตนที่ 3 แย้งว่า อย่าเลยเพื่อนเอ๋ย มนุษย์มันเก่งสร้างเครื่องมือหาของในทะเล ในอากาศได้ เดี๋ยวมันก็หาเจอ แต่สังเกตได้ว่า นัยน์ตามนุษย์มองไปข้างนอก หูก็ชอบฟังเสียงข้างนอก ชอบไปเที่ยวข้างนอก เราควรแอบเอาไปซ่อนไว้ในใจมันดีกว่า มนุษย์หาไม่เจอแน่ๆ เพราะว่ามนุษย์ชอบหาความผิดของคนอื่น ไม่ชอบขัดใจตัวเอง ไม่ชอบดูจิตใจของตัวเอง มารน้อยทั้ง 3 ตน ก็ตกลงความเห็นเป็นเช่นเดียวกัน ตั้งแต่นั้นมา มารน้อยก็เอาความสุขของมนุษย์มาซ่อนไว้ที่ใจ มนุษย์ผู้โง่เขลาจึงออกไปหาความสุขที่อื่น ที่ภูเขา ที่ชายทะเล ที่คลับ ที่ร้องเพลง จึงหาความสุขไม่พบ ต้องออกไปข้างนอกหาความสุขในที่ผิด ๆ ตลอดมา ..คนที่ไปเที่ยวเธคเที่ยวคลับกินเหล้า เพราะว่าเขามีทุกข์ จึงต้องออกไปหาความสุขมากลบเกลื่อน มาเฉลี่ยเพื่อให้ทุกข์นั้นน้อยลง แต่พอเมาแล้วกลับบ้าน หายเมาตื่นเช้ามา ทุกข์นั้นก็ยังคงมีอยู่เหมือนเดิม โดยหารู้ไม่ว่าความสุขที่เฝ้าติดตามเฝ้าหา อยู่ที่ใจตัวเองนั่นเอง ใยต้องออกไปหาความสุขที่อื่น ต่อให้หาเท่าไหร่ แต่ใจยังร้อนรุ่ม ไม่สงบ ก็หาสุขนั้นไม่พบหรอก

ล้มได้ก็ลุกได้ ความทุกข์มันไม่อยู่กะเรานานหรอก เดี๋ยวมันก็ไป.... แต่คนเราก็แปลกมันจะรุสึกว่าความทุกข์มันอยู่กับเรานาน เพราะมันทรมารล่ะมั่ง เลยรู้สึกว่ากว่าจะผ่านไปได้ชั่งทรมารและยาวนานยิ่งนัก แต่พอมีความสุขกลับรุสึกว่าความสุขมันอยู่กับเราไม่นาน ทั้งๆที่มันก็มีเวลาเท่าๆกัน...อาจจะเป็นเพราะตอนที่เรามีความสุข เราไม่ได้เอาใจเราไปยึดติดอยู่กับความสุขนั้นๆ ไม่จ้องไม่เพ่ง...และไม่เร่งวันเร่งคืนให้มันผ่านๆไปล่ะมั่ง อื่ม...งั้นก็อย่าไปจ้อง ไปเพ่งอยู่ที่ความทุกข์นั้นๆ ไม่ต้องไปทำไรมัน...แค่รู้สึกตนว่ากำลังทุกข์ แล้วให้รู้ว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านไปเหมือนสายลมที่พัดมาต้องเนื้อ...ให้ได้เย็นสบาย หรือแสงแดดร้อนแรง...ต้องผิวกายให้ได้อุ่นๆ..(และผิวเกรียม....อิอิอิอิอิ) แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ...ให้ กำลังใจตัวเองให้เป็น...เพราะคงไม่มีใครมาให้กำลังใจคุณได้ตลอดเวลาหรอกจริง ป๊ะ~~~ เศร้าได้ก็จงยิ้มให้ได้ด้วยตัวเอง..ยิ้มที่ออกมาจากใจ ไม่ใช่แค่ฉีกยิ้ม...ถ้ายิ้มแบบนั้นเขาเรียกว่ายิ้มการค้า...เพราะหลอกใครก็หลอกได้..จะหลอกคนทั้งโลกยังได้เลย..แต่คงจะหลอกตัวเองได้ไม่นาน..... ล้มได้ก็ลุกเองได้...คงไม่มีใครช่วยพยุงเราได้ตลอดเวลาหรอก ช่วยตัวเองออกจากกองทุกข์ให้ได้คร๊า~~~~~ ปล. พูดง่ายแต่ทำยากอ่ะนะ!!! แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นิ...เอาน่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแหละ...สู้ๆ

ล้มได้ก็ลุกได้ ความทุกข์มันไม่อยู่กะเรานานหรอก เดี๋ยวมันก็ไป.... แต่คนเราก็แปลกมันจะรุสึกว่าความทุกข์มันอยู่กับเรานาน เพราะมันทรมารล่ะมั่ง เลยรู้สึกว่ากว่าจะผ่านไปได้ชั่งทรมารและยาวนานยิ่งนัก แต่พอมีความสุขกลับรุสึกว่าความสุขมันอยู่กับเราไม่นาน ทั้งๆที่มันก็มีเวลาเท่าๆกัน...อาจจะเป็นเพราะตอนที่เรามีความสุข เราไม่ได้เอาใจเราไปยึดติดอยู่กับความสุขนั้นๆ ไม่จ้องไม่เพ่ง...และไม่เร่งวันเร่งคืนให้มันผ่านๆไปล่ะมั่ง อื่ม...งั้นก็อย่าไปจ้อง ไปเพ่งอยู่ที่ความทุกข์นั้นๆ ไม่ต้องไปทำไรมัน...แค่รู้สึกตนว่ากำลังทุกข์ แล้วให้รู้ว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านไปเหมือนสายลมที่พัดมาต้องเนื้อ...ให้ได้เย็นสบาย หรือแสงแดดร้อนแรง...ต้องผิวกายให้ได้อุ่นๆ..(และผิวเกรียม....อิอิอิอิอิ) แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ...ให้ กำลังใจตัวเองให้เป็น...เพราะคงไม่มีใครมาให้กำลังใจคุณได้ตลอดเวลาหรอกจริง ป๊ะ~~~ เศร้าได้ก็จงยิ้มให้ได้ด้วยตัวเอง..ยิ้มที่ออกมาจากใจ ไม่ใช่แค่ฉีกยิ้ม...ถ้ายิ้มแบบนั้นเขาเรียกว่ายิ้มการค้า...เพราะหลอกใครก็หลอกได้..จะหลอกคนทั้งโลกยังได้เลย..แต่คงจะหลอกตัวเองได้ไม่นาน..... ล้มได้ก็ลุกเองได้...คงไม่มีใครช่วยพยุงเราได้ตลอดเวลาหรอก ช่วยตัวเองออกจากกองทุกข์ให้ได้คร๊า~~~~~ ปล. พูดง่ายแต่ทำยากอ่ะนะ!!! แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นิ...เอาน่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแหละ...สู้ๆ

ล้มได้ก็ลุกได้ ความทุกข์มันไม่อยู่กะเรานานหรอก เดี๋ยวมันก็ไป.... แต่คนเราก็แปลกมันจะรุสึกว่าความทุกข์มันอยู่กับเรานาน เพราะมันทรมารล่ะมั่ง เลยรู้สึกว่ากว่าจะผ่านไปได้ชั่งทรมารและยาวนานยิ่งนัก แต่พอมีความสุขกลับรุสึกว่าความสุขมันอยู่กับเราไม่นาน ทั้งๆที่มันก็มีเวลาเท่าๆกัน...อาจจะเป็นเพราะตอนที่เรามีความสุข เราไม่ได้เอาใจเราไปยึดติดอยู่กับความสุขนั้นๆ ไม่จ้องไม่เพ่ง...และไม่เร่งวันเร่งคืนให้มันผ่านๆไปล่ะมั่ง อื่ม...งั้นก็อย่าไปจ้อง ไปเพ่งอยู่ที่ความทุกข์นั้นๆ ไม่ต้องไปทำไรมัน...แค่รู้สึกตนว่ากำลังทุกข์ แล้วให้รู้ว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านไปเหมือนสายลมที่พัดมาต้องเนื้อ...ให้ได้เย็นสบาย หรือแสงแดดร้อนแรง...ต้องผิวกายให้ได้อุ่นๆ..(และผิวเกรียม....อิอิอิอิอิ) แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ...ให้ กำลังใจตัวเองให้เป็น...เพราะคงไม่มีใครมาให้กำลังใจคุณได้ตลอดเวลาหรอกจริง ป๊ะ~~~ เศร้าได้ก็จงยิ้มให้ได้ด้วยตัวเอง..ยิ้มที่ออกมาจากใจ ไม่ใช่แค่ฉีกยิ้ม...ถ้ายิ้มแบบนั้นเขาเรียกว่ายิ้มการค้า...เพราะหลอกใครก็หลอกได้..จะหลอกคนทั้งโลกยังได้เลย..แต่คงจะหลอกตัวเองได้ไม่นาน..... ล้มได้ก็ลุกเองได้...คงไม่มีใครช่วยพยุงเราได้ตลอดเวลาหรอก ช่วยตัวเองออกจากกองทุกข์ให้ได้คร๊า~~~~~ ปล. พูดง่ายแต่ทำยากอ่ะนะ!!! แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นิ...เอาน่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแหละ...สู้ๆ